Minerva's Site

จุดเริ่มต้น..

วันหนึ่ง ขณะที่เรานั่งรถไฟฟ้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเหมือนทุกๆวัน (สมัยนั้นมีรถไฟฟ้าแล้วนะคะ คิๆ) ก็มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งนั่งมองหน้าเรา เราก็ก้มๆ หลบๆ ก็มันเขินนี่นา.. สักพักก็แอบดูพี่เค้าบ้าง อุ๊ย พี่เค้ายังมองอยู่นี่นา .. ก็หลบๆๆๆ .. แอบมองอีกที อ๊ะ สบตาพี่เค้าอีกแล้ว.. สถานีต่อไปราชเทวี..

เย่ ถึงสถานีแล้ว ว้าย สายแล้วๆๆๆ วิชาภาษาอังกฤษด้วย ขาดอีกทีมีหวังจะหาชีวิตไม่แน่เลย.. (วิชาเดียวของคณะที่มีเช็คชื่อและชอบมีสอนตอน 8 โมงเช้าอ่ะค่ะ - -")กำลังจะสวมออกวิ่ง 4 คูณ 100
ก็ได้ยินเสียง "น้องครับๆ พี่อยากขอถ่ายรูปน้อง พี่เป็นช่างภาพ พี่ถ่ายให้รูปให้หลีดจุฬาด้วยนะครับ" "!!!" "ไม่ต้องกลัว พี่อยากถ่ายรูปน้องจริงๆ นี่นามบัตรพี่ครับ" "..." นี่ไม่ใช่การถ่ายรูปครั้งแรกของเรา (เคยได้เล่นละครและถ่ายโฆษณามาบ้างแต่ไม่ค่อยชอบอ่ะค่ะ ชอบอยู่เงียบๆ อ่านหนังสือ.. ) แต่พี่เค้าเป็นคนแรกที่ทำให้เรารู้จักกับโลกของช่างภาพ ว่าช่างภาพไม่ได้มีแต่ช่างภาพที่ถ่ายงานนิตยสาร
แต่ช่างภาพมีหลากหลายมากๆ แต่ครั้งนั้นฝนก็ไม่ได้ไปร่วมงานกับพี่เค้าเพราะว่า หลังจากขอประชามติจากเพื่อนๆแล้วไม่ผ่านประชามติ หลังจากนั้นเราก็ได้คุยกับพี่ชายที่น่ารักแ
ละเก่งมากๆคนหนึ่งชื่อว่า พี่ RBJ แห่ง pixpros จากเดือนกลายเป็นปี จากปีกลายเป็นหลายปี จนในที่สุดฝนก็ได้ไปเป็นแบบให้กับพี่ชายคนนี้และพี่ๆน้องเป็นครั้งแรก จนในที่สุดฝนก็ได้พบว่ามันไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

และด้วยความที่พี่เค้ามืออาชีพมากๆ ก็ทำให้ฝนค้นพบว่ามันเป็นความสุขเล็กๆ และนำพาเราไปพบกับอะไรหลายอย่าง
นอกจากเป็นแบบแล้วว ยังได้หัดเป็นตากล้องกับเค้าเหมือนกัน..เราไม่รู้ซ้ำว่าการเป็นแบบและถ่ายรูปของเราสมบูรณ์แบบมากน้อยแค่ไหน..
แต่เรารู้ว่า เวลาที่ได้อยู่หน้ากล้องหรือหลังกล้อง เรามีความสุขจัง..
ขอบคุณ พี่ช่างภาพคนนั้น ขอบคุณพี่ RBJ และพี่ๆเพื่อนๆช่างภาพทุกคน ที่ทำให้เรามีความสุขนะคะ
ปล. พี่ช่างภาพคะ หากพอจะจำได้ว่า เคยวิ่งตามเด็กกะโปโลคนหนึ่งที่รถไฟฟ้า
ก็ติดต่อได้นะคะ จะดีใจมากๆที่ได้เจอพี่อีกครั้ง ขอโทษที่ตอนนั้น.. หนูกลัว...