วันนี้ฝนได้หัดถ่ายรูปเป็นครั้งแรกในชีวิต เพิ่งรู้ว่ากล้องน้อยๆ(คอมแพค)ของเราก็ทำได้ตั้งหลายอย่างกับเค้าเหมือนกันนะ
ตอนที่นั่งรถผ่านรั้วของสวนรถไฟ มองรอดรั้วไปแล้วเห็นช่างกล้องกลุ่มใหญ่ (ใหญ่มากๆ ตอนแรกนึกว่าใครมาตั้งกองถ่ายแถวนี้ซะอีก) ฝนก็เริ่มจะใจคอไม่ดี
พอเดินเข้าไปชักแน่ใจว่า ใช่กลุ่มของเราแน่ๆเลย เห็นกล้องของพี่ๆแล้ว รู้สึกสงสารกล้องน้อยของตัวเอง เลยคิดว่าจะบอกพี่ดัสว่า วันนี้ขอติดตามมาดูพี่ๆถ่ายภาพแล้วกัน แต่พอเจอรอยยิ้มของพี่ดัสก็พูดไม่ออก อึกอักๆ เลยเดินไปหาตัวช่วยคือพี่อาบิแทน ยิ่งเดินแหวกกล้องตัวโตๆ ก็รู้สึกว่าฝนตัวเล็กลงๆ วันนี้พี่อาบิเหมือนคุณครูผู้แสนจะใจดี น่ารักจริงๆ
..อ้าว น้องฝน มาถ่ายรูป..
..เอ่อ คือ..
..วันนี้ถ่ายมาโคร ...
..คือ..
..มาโครก็คือ...มันต้องตั้งค่าบวกลบ...อ้าว..ไหนกล้อง..
ในที่สุดก็บอกค่อยๆล้วงมืออันสั่นเทาไปหยิบเจ้าตัวเล็กออกมา แล้วบอกพี่อาบิว่า กล้องหนูมันเป็นอย่างนี้อ่ะค่ะ (ใจอยากจะบอกว่าพี่ขา หนูลาก่อน) แต่พี่แอ่วก็ให้กำลังใจและอธิบายเหมือนฝนเป็นช่างกล้องคนหนึ่งเลย ขอบคุณมากๆค่ะ พี่แอ่วสอนว่า ให้ไปลองทำตามช่างกล้องคนอื่นดู มองในมุมของเขาว่าเค้าเห็นอะไร โชคดีที่วันนี้น้องแพรมาด้วย ฝนเลยได้ความรู้จากน้องแพรเยอะเลย
มีครั้งหนึ่งฝนได้ลองนอนถ่ายภาพตามน้องแพร เพิ่งรู้ว่าในกล้องเราจะเห็นหญ้าชูช่อแข่งกัน สวยมากเลยค่ะ
เสียดายที่ฝนต้องกลับก่อนแถมลืมเอาเมโมรี่สติ๊กไปอีกเลยถ่ายได้แค่ไม่กี่ภาพ ถ่านก็หมด(ขอบคุณพี่อาบินะคะ) อยากเขกหัวตัวเองจริงๆ
แต่วันนี้ฝนสนุกมากมายและได้ความรู้มากมายแถมยังได้มิตรภาพใหม่ๆด้วย ได้เจอ thejojobaoil, stormwindy, nemo_forever และเจ้าของภาพสวยๆมากมายที่ฝนเคยแอบชื่นชม ฝนโชคดีจริงๆ
ขอบคุณทุกๆคนเลย ^^
