อยากบอกว่า ตื่นเต้นมากๆ ที่ได้มีโอกาสมาถ่ายรูปกับพี่ๆ เพราะติดตามผลงานอลังการของพี่แอ่วมาหลายปีแล้ว ดีใจมากๆที่พี่แอ่วชวนไปถ่ายรูปด้วย ทำให้ได้เจอกับพี่คะน้า พี่ดัส และน้องแพรที่น่ารัก
คืนนั้นฝนก็รีบโทรไปชวนพีชและบีมเพื่อนรักไปด้วยและก็ขนเสื้อผ้าหนาวๆไปด้วย เพราะเราจะไปบินไปเกาหลีกันใช่ไหมคะ
เช้าวันรุ่งขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่ฝนได้ไปสวนรถไฟ เผลอหลับน้ำลายยืดอยู่ริมทางระหว่างรอ อากาศสดชื่นมากๆเลยค่ะ เพิ่งรุ้ว่ากรุงเทพก็มีอากาศดีๆกับเค้าเหมือนกัน
พอเจอพี่ๆ เราก็ถ่ายรูปที่ริมถนนกัน นางแบบก็ยังเกร็งๆอยู่ แต่ก็ได้พี่ดัสมาช่วยสอนโพสต์ท่าสวยๆให้ ซึ่งฝนได้แอบจำไปใช้เวลาโดนถ่ายรุปเรียบร้อยแล้วนะคะ
ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ช่างกล้องและนางแบบวิ่งไปหลบฝนกันในตู้รถไฟเก่าๆ แต่ฝนเพิ่งรู้ว่ามันถ่ายภาพออกมาแล้วงามมั่กๆ ดูภาพแล้วนึกว่า อยู่ในหนังเรื่อง so close..
พอฝนหยุดช่างกล้องและนางแบบก็วิ่งออกไปเริงร่ารับแสงแดด ถ่ายตรงต้นไม้ สนามหญ้า ริมคลอง ซึ่งฝนก็ยังคงคอนเซ็ปต์ สาวฤดูหนาว ส่วนพีชก็ยังเป็นสาวฤดูฝนกันต่อไป
ไทยมุงเริ่มเข้ามามอง นั่นใช่ดาราหรือเปล่า ...ไม่ใช่หนิ...เค้ามาทำไรกันน่ะ...
นางแบบและช่างกล้องล้มลุกคลุกคลาน พี่ดัสเริ่มเกาแกรกๆ น่าสงสาร.. เพราะทะเลาะกับหญ้า เห็นเขียวๆสวยๆในภาพอย่างนั้นตัวจริงดุน่าดู
ได้ยินเสียงพี่แอ่วบอกจิกกล้องๆ น้องฝนก็จิก จิก จิก จนตาเหล่ไปเลย...
พี่คะน้าก็โคลสๆ ขณะที่ฝนนั่งเฉยๆ รุ้สึกเหมือนพี่เค้าหมุนๆไปรอบๆตัวน้องฝนแล้ว 18 รอบ อ้าว พี่เสื้อเลอะแล้ว
หันไปเห้นน้องแพรมาหมุนๆด้วยอีกคน นอกจากน้องแพรจะเป็นสาวน้อยช่างกล้องคนเก่งแล้ว ยังคอยดูแลสภาพนางแบบตลอดการถ่ายทำ ช่วยเปลี่ยนเสื้อ ช่วยหวีผม น่ารักมั่กๆ
เจ็ดชีวิตวิ่งไล่ตามแดดไปเรื่อยๆจนแสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
อยากบอกว่าขอบคุณพี่แอ่ว พี่ดัส พี่ดัส พี่คะน้า น้องแพรมากๆค่ะ ถ้ามีโอกาสหวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะคะ
ฝน พีช และบีมสนุกมาก
ขอบคุณสำหรับเหงื่อทุกหยด
ขอบคุณสำหรับภาพสวยๆ สวยมั่กๆๆ สวยจนบางภาพเพื่อนถามว่าไปเกาหลีมาหรอ บางภาพทำให้ฝนพูดไม่ออก บางภาพทำให้ฝนนั่งจ้องเป็นชั่วโมงๆ บางภาพทำให้ฝนลืมหายใจ
ขอบคุณค่ะ
