ที่มหาวิทยาลัยของฝนมีเรื่องเล่ากันอยู่ว่า ถ้าสาวใดไปสะดุดที่คณะวิศวะจะได้เป็นแฟนกับหนุ่มๆ คณะนี้.. ตั้งแต่ฝนได้ยินประโยคนี้ก็ตั้งใจเดินเป็นอย่างมาก ปกติก็ไม่ค่อยได้เฉียดกรายเข้าไปใกล้คณะนี้เท่าไหร่ เวลาต้องเดินผ่านก็จะไปเดินอีกฝั่งหนึ่งของถนน ตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัยก็มีอยู่ 2 คณะที่ฝนโดนแซว คือ ศิลปกรรมและวิศวะ นี่แหล่ะค่ะ ถ้ามีอันจะต้องไปหาเพื่อนหรือไปสอบก็จะประคองตัวเป็นอย่างดี ประคับประคองตัวมาได้ตลอด 4 ปี จนวันหนึ่งได้กลับไปเดินที่คณะวิศวะอีกครั้ง ระหว่างนั้นก็เล่าให้เพื่อนฟังว่า จะไม่ยอมเดินซุ่มซ่ามที่คณะนี้เป็นอันขาด พูดจบก็สะดุดศีรษะทิ่มเลย เพื่อนขัดขาซะงั้น.. T-T
คืนหนึ่งฝนฝันเห็นคำว่า เคี้ยง จำไม่ได้ว่า เรื่องราวเป็นอย่างไร ตื่น มาจำได้แต่คำนี้ คงเป็นเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อนมั้งคะ
และเล้ว เรื่องเล่าที่ไม่น่าเชื่อกลับกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมา..
เมื่อฝนไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แล้ววันนั้นฝนก็ได้เจอใครคนหนึ่งที่พิเศษมากๆ แม้ว่าจะเจอกันครั้งแรก แต่ฝนกลับไว้ใจเขาอย่าประหลาด กำแพงน้ำแข็งสูงลิบลิ่วหายไปไหนไม่รู้ ถึงแม้จะมีสาวรอบตัวเค้ามากมาย แต่ฝนก็ได้ยินเพื่อนฝนกระซิบว่า เพื่อนเราไม่เคยมีแฟนเลยนะ ฝนได้แต่บอกว่า น่ารักดี ดูไม่เจ้าชู้ แล้วเพื่อนก็แนะนำให้เรารู้จักกัน..
เมื่อก่อน..
วิชาทีเด็กหญิงฝนไม่ชอบก็คือ เลข เด็กหญิงฝนชอบตัวหนังสือ ชอบอ่าน ชอบอะไรที่เป็นเนื้อหาง่ายๆ ไม่ต้องถอดรหัส และจะเซ็งมากถ้าทำข้อสอบแล้ว ออกมาไม่ตรงกับ ก.ข.ค.ง. สักข้อ แล้วต้องคิดใหม่หมดเนี่ย.. -*- ใครคิิดวิชาคณิตศาสตร์ขึ้นมานะ ทำให้เราต้องทำข้อสอบยากๆเลย.. -*-
อีกมุมหนึ่งของกรุงเทพ เด็กชายเคี้ยงเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งขันคณิตศาสตร์ชนะเลิศ คะแนนเอ็นทรานซ์์ วิชาได้ฟิสิกส์ 95 โอ้..พระ่เจ้าช่วย..
เด็กหญิงฝนเดินสู่รั้วสีขาว ที่มีแต่ผู้หญิงเรียน ใช้ชีวิตเหมือนอยู่ในคอนแวนต์เล็กๆ หนุ่มๆจากคณะใดที่มาชอบจะได้รับการพิจารณา ยกเว้นคณะวิศวะ เพราะเด็กหญิงฝนเคยคิดว่า หนุ่มคณะนี้จะต้องแข็งทื่อ ทะลึ่งตึงตัง ติดเื่พื่อน ขี้เมาแน่ๆ ซึ่งฝนเป็นคนทีหวานๆ sensitive และ in กับเรื่องราวต่างๆมากๆเลย คงไม่ไหวแน่ๆสำหรับหนุ่มคณะนี้
อีกมุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย เด็กชายเคี้ยงยังคงนั่งอยู่ที่ลานเกียร์ เป็นที่รักของเพื่อนๆที่แสนดี เค้าเฝ้ามองนาฬิกาผ่านไปช้าๆ เด็กชายเคี้ยงมองทุุกอย่างตามความเป็นจริง มีเหตุผล และจริงใจ
ในที่สุด ทั้งสองก็มาอยู่มุมเดียวกันในวันหนึ่ง
เจ้าตัวเลขและตัวอักษรพบกันโดยบังเอิญ ตัวเลขก็เข้ามายืนอยู่ข้างๆตัวอักษร อยู่กับตัวอักษรในทุกๆหน้าที่เปิดผ่าน ทุกครั้งที่มีี่ตัวอักษรตัวเลขจะตามไปเพื่อจะบอกว่า ตัวเลขจะไม่ไปไหน จะคอยย้ำว่าที่ตรงนี้ตัวเลขยังอยู่ ตัวเลขขาดตัวอักษรไม่ได้และจะก้าวไปพร้อมกับตัวอักษรในทุกๆหน้า ส่วนตัวอักษรก็สัญญาว่าจะไม่ทิ้งตัวเลขไปไหนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม และแม้ว่าจะถึงหน้าสุดท้าย แต่ตัวเลขและตัวอักษรจะคงอยู่คู่กัน...ตลอดไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เคี้ยง(เคี้ยงฝากมาบอกว่า ขอบคุณพี่ๆมากครับ) และฝนขอขอบคุณพี่ๆทุกคนที่ช่วยมาบันทึกเรื่องราวของตัวเลขและตัวอักษรน้อยๆนะคะ
ขอบคุณพี่ BBLe ที่ชวนฝนถ่ายภาพจนเกิด Project นี้ขึ้นมา พี่เบิ้ลน่ารัก ยิ้มหวานตลอดเวลา ขอโทษนะคะ วันนั้นไม่ค่อยได้คุยกับพี่เลย เหงาหรือเปล่า..
ขอบคุณพี่ iamneung ที่ชวนฝนถ่ายภาพและชวนพี่ที่น่ารักอีก 2 คนมา พี่หนึ่งน่ารัก ถือกระเป๋าให้ฝนด้วย คุยเก่งมากๆ ละลายพฤติกรรมฝนได้เร็วมากๆเลยค่ะ มีแฟนน่ารักมากๆด้วยนะคะ
ขอบคุณพี่ etabo ที่น่ารักอีกคนหนึ่ง ที่มาถ่ายภาพฝนแบบงงๆนะคะ มาปล่อยมุข ฮาๆกับพี่หนึ่ง เป็นพี่ที่อบอุ่นคนหนึ่งเลย
ขอบคุณพี่ gackuto สุดหล่อที่มาร่วมด้วยช่วยแจม แถมพาน้องรูปหล่อมาช่วยถือ flash ด้วย ทำให้ทริปนี้ครื้นเครงมากมาย
ขอบคณพี่ Kridyimyam พี่ชายที่น่ารัก ถ่ายรูปทั้งทีต้องชวนพี่มาด้วยอยู่แล้ว พี่กริดยังคงรู้ใจฝนเหมือนเดิมเลย
ขอบคุณพี่ Topkrub พี่ที่น่ารักเหมือนกัน เจอกันตอนไปดูบอลไทย-ออสเตรเลียด้วยกัน ไม่ค่อยได้คุยกัน ครั้งนี้ก็ยังไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเดิม ครั้งหน้าต้องคุยกันเยอะๆนะคะ
ขอบคุณพี่ Pookiefoto พี่ชายสุดหล่อ ที่สละเวลาอันมีค่ามาเดินเล่นกับน้องๆ มื้อหน้าต้อองให้ฝนเลี้ยงบ้างนะคะ ^^
ขอบคุณสวนรถไฟสถานที่สวยๆ ที่ทำให้เราถ่ายรูปได้อย่างสบายใจ และตัวอะไรสักอย่างที่มากัดมือ บวมนานมากๆ ปวดด้วย ปล่อยพิษหมดตัวเลยหรือเปล่าฮ๊ะ.. เราน่ะ -*-
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Link web ของพี่ๆนะคะ
http://iamneung.multiply.com/http://etabo.multiply.com/http://gackuto.multiply.com/http://kridyimyam.multiply.com/http://topkrub.multiply.com/http://bble.multiply.com/http://pookiefoto.multiply.com/
ที่มหาวิทยาลัยของฝนมีเรื่องเล่ากันอยู่ว่า ถ้าสาวใดไปสะดุดที่คณะวิศวะจะได้เป็นแฟนกับหนุ่มๆ คณะนี้.. ตั้งแต่ฝนได้ยินประโยคนี้ก็ตั้งใจเดินเป็นอย่างมาก ปกติก็ไม่ค่อยได้เฉียดกรายเข้าไป เวลาต้องเดินผ่านก็จะไปเดินอีกฝั่งหนึ่งของถนน ตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัยก็มีอยู่ 2 คณะที่ฝนโดนแซว คือ ศิลปกรรมและวิศวะ นี่แหล่ะค่ะ ถ้ามีอันจะต้องไปหาเพื่อนหรือไปสอบก็จะประคองตัวเป็นอย่างดี ประคองตัวมาได้ตลอด 4 ปี จนวันหนึ่งได้กลับไปเดินที่คณะวิศวะอีกครั้ง ระหว่างนั้นก็เล่าให้เพื่อนฟังว่า จะไม่ยอมเดินซุ่มซ่ามที่คณะนี้เป็นอันขาด พูดจบก็สะดุดศีรษะทิ่มเลย เพื่อนขัดขาซะงั้น.. T-T
